Dream about Türkiye

Bliżej niż dalej

2010-08-25T14:45:00.006+03:00

Już za niedługo, już za chwil kilka trzeba będzie opuścić Turcję. Planowany wyjazd z Istambułu – wtorek 31. sierpnia 2010, godzina 17:00. Później czekają mnie 4 dni w Macedonii, a następnie długi powrót do domu – Bośnia -> Serbia -> Chorwacja -> Słowenia -> Węgry -> Polska. Dużo znajomych mam do odwiedzenia po drodze, dlatego w Polsce będę pewnie w połowie września, a tam czeka mnie zakończenie wszystkich spraw na uczelni, pomoc Valentinie w znalezieniu mieszkania i wiele, wiele innych.

Z pieniędzmi cały czas muszę kombinować ;) – za jeden akademik w ogóle nie zapłaciłem (jak to większość zrobiła) i będę próbował podobnie z drugim, ale tutaj nie wiem czy mi się uda. Przed wyjazdem czekać mnie też będą zakupy (trzeba przywieźć do Polski jakieś „fanty”), wysłanie pocztówek i zakończenie zwiedzania Istambułu, bo jeszcze trochę rzeczy mi zostało, a czasu coraz mniej.

19-20 sierpnia 2010 (Czwartek – Piątek)

Tak jak sobie obiecałem w czwartek udałem się do KFC, żeby zjeść tego Mega Zingera, ale muszę przyznać, że bardzo się rozczarowałem, ponieważ dostałem rozpadającą się kanapkę. W piątek natomiast wzniosłem się na szczyty amerykańskiego obżarstwa – zamówiłem sobie potrójnego Whoopera (3 kotlety) z ogromnymi frytkami i colą. Zapłaciłem za to 17 lirów, co w przeliczeniu daje jakieś 35 zł. W takich chwilach dziękuję, że mam kartę obiadową.

W czwartek było pożegnalne piwo Wiktora. Poznałem dwie bośniackie Serbki i zaprosiły mnie bym odwiedził Bośnię, z czego z przyjemnością skorzystam ;). Piliśmy w Kuçuk Beyoĝlu, gdzie nie dość, że policzyli nam bardzo drogo, to jeszcze mój Long Island był praktycznie nie do wypicia.

Wieczorem wróciłem do domu i nie dałem się namówić dziewczynom na pójście na imprezę – chciałem być w formie w sobotę by pojechać na małe zwiedzanie.

21 sierpnia 2010 (Sobota)

Jak to ja – rano miałem problemy ze wstaniem, ale, gdy tylko się zebrałem to poszedłem na autobus do Kadiköy, skąd promem popłynąłem do Eminönü, a następnie skierowałem się do Galata Tower. Jest to ponoć najwyższa, dostępna do zwiedzania wieża na świecie. Ma prawie 67 metrów wysokości, a poziom gruntu wynosi w tym miejscu 35m n.p.m., więc można spokojnie przyjąć, że czubek wieży znajduje się 100 metrów ponad Bosforem. Przyznam, że nie wydaje mi się, żeby była najwyższa, ponieważ choćby wieża w Toronto jest dużo większa, ale prawdopodobnie chodziło o wieże w znaczeniu historycznym. Turcy wszystko mają najstarsze, bądź największe – choćby najstarszych meczetów Istambułu można naliczyć kilka i „mały druczkiem” jest dodane najstarszy, ale „po tej stronie Złotego Rogu”, „po stronie azjatyckiej”, albo coś w tym stylu.

Za wejście na wieżę należy zapłacić 10 lirów (Turcy płacą 5), ale warto. Dzień był dość wietrzny, co szczególnie czuć było na górze. Widok na miasto naprawdę zapada w pamięć i to niezależnie czy patrzy się w kierunku starego miasta, czy w kierunku dzielnicy handlowej. I co najciekawsze niezależnie, gdzie się spojrzy nie widać końca Istambułu. W Krakowie jeśli się wyszło na dach Kapitolu, to można było ujrzeć granice miasta w każdym możliwym kierunku, a tutaj po horyzont z każdej strony ciągną się miejskie zabudowania. To dopiero uświadamia człowiekowi jak wielki jest Istambuł!

Poniżej panorama starego miasta z Galata Tower (niestety nie mojego autorstwa):

Po zejściu z wieży chciałem się udać do Meczetu Sulejmana – jest to drugi, co do wielkości meczet świata. Niestety jest chwilowo w renowacji i nie można wejść do środka. Zamiast tego wybrałem się na sąsiadujący cmentarz, gdzie znajduje się m. in. grobowiec , w którym pochowany jest sułtan Ahmet II i jego żona.

Historia z nią związana jest naprawdę ciekawa i zaskakująca. Roksalana była córką ukraińskiego popa i została jedną z kobiet w haremie sułtana. Szybko jednak awansowała w hierarchii, stając się ulubienicą sułtana. Każdego, kto stawał jej na drodze skutecznie eliminowała. Najpierw zaczęła od poprzedniej ulubienicy sułtana i jego pierworodnego syna, którzy pod pretekstem spiskowania zostali wysłani do najdalszej prowincji. Później doprowadziła do egzekucji (też pod pretekstem zdrady) jednego z najlepszych i najwierniejszych doradców sułtana, który był jej zagorzałym przeciwnikiem.

Roksalana urodziła sułtanowi trójkę dzieci, ale, żeby mieć pewność, że jej dzieci zasiądą na tronie wymusiła na sułtanie małżeństwo, co było sytuacją bez precedensu, ponieważ sułtanowie nigdy się nie żenili. Gdy pierworodny syn sułtana i jego matka ponownie stali się zagrożeniem, dla dzieci Roksalany w drodze do tronu, także zostali zgładzeni pod (jakżeby inaczej) pretekstem zdrady. Żona sułtana ostatecznie dopięła swego, nawet jeśli sama już tego nie dożyła (zmarła trzy lata przed swoim mężem).

Moim kolejnym celem był Wielki Bazaar – zanim tam trafiłem, zwiedziłem bazar z książkami, po czym bardzo pobłądziłem, ale ostatecznie znalazłem to czego szukałem. O Wielkim Bazarze już trochę pisałem, więc nie będę się powtarzał. Nie ma co ukrywać, że gdy wszystkie stragany są otwarte, feeria barw i multum sprzedawanych artykułów potrafi trochę namieszać w głowie. Póki co nic tam nie kupiłem, ale planuję przed wyjazdem zrobić trochę większe zakupy.

Ostatnim punktem mojej wyprawy był duży meczet w pobliżu bazaru z książkami. W środku okazało się, że nawet, gdy otwarty jest na zwiedzanie, to prowadzone są jakieś modlitwy oraz czytania z Koranu.

Po tym wszystkim miałem już dość oglądania i chciałem tylko i wyłącznie usiąść gdzieś i coś zjeść. Po dłuższych poszukiwaniach znalazłem restaurację, w której ceny były dość przystępne. Zamówiłem czerkieskie Mantısı – ciasto z mięsem. Wyśmienita sprawa.

Po posiłku udałem się do jednego z kościołów katolickich stojących w Taksim – byłem bardzo zszokowany, że w niedziele o 9.30 odbywa się msza w języku polskim. Nie zrobiłem zbyt wielu zdjęć ponieważ zaczynał się wieczór i światło nie było najlepsze.

Jako, że musiałem czekać w Taksim zanim przyjedzie reszta praktykantów wybrałem się na piwo. Oczywiście utargowałem taniej i w oczekiwaniu na resztę praktykantów wypiłem cztery piwa 0,7l. W międzyczasie nagadałem się najpierw z jakimiś Turkami – (było o tyle ciekawie, że nie mówili w ogóle po angielsku) - pozwoliło mi to udowodnić teorię, że znając tylko 30 słów można nawiązać długą i skomplikowaną rozmowę. Później gadałem z jakimiś Australijczykami, a potem ponownie z Turkami, tylko, że Ci już bardzo dobrze mówili po angielsku.

Impreza z resztą praktykantów była średnia, a że ja byłem zmęczony, to szybko się zabrałem z kobietami do akademika.

22 – 24 sierpnia 2010 (niedziela – wtorek)

W niedzielę byłem kompletnie wypompowany i zbyt wiele nie udało mi się zrobić, a kolejne dwa dni upłynęły mi przede wszystkim na pracy.

Ivan pojechał w niedziele do Macedonii. Co ciekawe w piątek w jego firmie zorganizowano wystawną kolację (związaną z Ramazanem) z okazji jego wyjazdu, a on sam otrzymał torbę prezentów, w tym naprawdę wysokiej klasy zegarek Swatch!

We wtorek ze mną na obiad poszedł Çağlar i ku mojemu zaskoczeniu jadł przy mnie. Gdy zapytałem się, dlaczego je w czasie Ramazanu, powiedział mi, że w nocy się obudził, powiedział Allahowi, że zamiast w tym momencie, to zje posiłek w ciągu dnia i odmówił modlitwę. To umożliwiło mu zjedzenie posiłku w ciągu dnia. Było to dla mnie bardzo niejasne, ale przyzwyczaiłem się do tego, że tu każdy inaczej podchodzi do spraw wiary (jak to Amro stwierdził – każdy ma inną wymówkę).

Turkey - I'm lovin' it!

2010-08-19T11:48:00.000+03:00

16 sierpnia 2010 (poniedziałek)

Ramadan trwa w najlepsze, dlatego też ludzie z mojej pracy nie chodzą na obiady. Ja za to czułem się zbyt niezręcznie, by poprosić Mustafę o kartę, „kiedy reszta głoduje”. Murat i Ramazan zauważyli, że nie idę na obiad i trochę zmartwieni zapytali się dlaczego. Chwilę później przekazali mi kartę do ręki i okazało się, że Selin też idzie na obiad.

Trochę się dziwnie czułem z nią sam na sam na obiedzie, ponieważ wydaje mi się, że jest we mnie zakochana. Słodkie było, jak co chwilę się peszyła i czerwieniła, rozmawiając ze mną przy posiłku. Muszę przyznać, że to dla mnie duży komplement, ponieważ jest najładniejszą dziewczyną w pracy.

Dzisiaj był otatni wieczór Jörga, dlatego też pojechaliśmy na piwo do Kadiköy. Śmieszna sprawa, ponieważ straciliśmy ponad 2 godziny na dojazd i powrót, tylko po to, by wypić jedno piwo ;). Przy lokalu w którym byliśmy jakaś dzieciarnia, do bębna odstawiała taniec brzucha (w ubraniu), więc można przyjąć, że jeden z elementów tureckiej kulutry zaliczyliśmy.

Byłem tak zmęczony, że przysypiałem już w autobusie, więc z przyjemnością wróciłem do akademika.

17-18 sierpnia 2010 (wtorek-środa)

Zarówno we wtorek, jak i w środę byłem na obiedzie sam, ponieważ pierwszego dnia Selin nie było w pracy, a drugiego była tak zajęta, że nie poszła. Po ponad 1,5 miesiąca już miałem dość tureckiego jedzenia i stwierdziłem, że sobie posprawdzam, jakie posiłki serwują w światowych fastfoodach.

We wtorek byłem w Burger Kingu i zamówiłem sobie zestaw King Size z Double Whooperem. Do wielkiej kanapki dostałem ogromne frytki i litrową colę – całość za 14 lirów. Przyznam, że można sobie tym pojeść i nie dziwię się, dlaczego amerykanie są tak bardzo upasieni.

We środę zdecydowałem się na McDonald’s z powiększonym zestawem Double Cheeseburger, a dodatkowo jeszcze za 4 liry wziąłem skrzydełka McNuggets. Tym razem zapłaciłem trochę mniej niż 14 lirówi i wydaje mi się, że miałem mniejszy posiłek niż w Burger Kingu dzień wcześniej. Jeśli chodzi o ocenę jedzenia, to polski McDonald’s jest lepszy – szczególnie w przypadku skrzydełek.

W czwartek zaatakuję KFC – zestaw Mega Zinger bardzo mnie kusi.

Najbardziej zauważalną różnicą jeśli chodzi o fastfoody jest to, że tutaj nie trafiłem jeszcze na nikogo, kto mówiłby po angielsku, a w Polsce znajomość angielskiego jest jednym z głównych wymogów przy rekrutacji do pracy. Inna jest też kwestia aliansów pomiędzy firmami. W Polsce w KFC można tylko zamówić Pepsi, a w Burger Kingu Coca-Colę – w Turcji natomiast jest odwrotnie (KFC + Coca-Cola, Burger King + Pepsi).

Long time, no see vol. 3...

2010-08-18T14:35:00.012+03:00

Ostatnie dwa dni ktoś sobie stroi żarty i wrzuca mi wulgarne komentarze na bloga. Nie będę tu wymieniał z imienia i nazwiska, ale widzę, że od czasu XI LO, tej osobie nie zmienił się zasób żenujących żartów. I jaja też nie urosły, skoro ma odwagę na wrzucanie takich tekstów tylko jako anonim. A nawet gorzej, bo podszywając się pod kogoś innego.

9 sierpnia 2010 (Poniedziałek)

Po pracy wraz z Yasimin i Çağlarem wybrałem się do kina na Inception. Film strasznie mi się podobał (natomiast pani w krótkiej spódniczce i jej szerokiemu w barach chłopakowi, którzy wyszli po 5 minutach – sytuacja, która równie dobrze mogłaby się wydarzyć i w Polsce ;) – raczej nie). Gdzieś tak w połowie seansu film się urwał, zapaliły się światła i pomyślałem, że coś się zepsuło. Rozmowa z Yasimin i Çağlar, wyglądała mniej więcej tak.

Ja: „What’s is going on?”

Çağlar: „?”

Ja: „Could you explain me what’s just happened?”

Çağlar: „But where? In the movie?”

Wtedy zdałem sobie sprawę, że to była zamierzona przerwa. Byli bardzo zaskoczeni, że u nas czegoś takiego nie ma. Potem się ze mnie śmiali, że wyraz zaskoczenia na mojej twarzy był wręcz nie do opisania. Ja się za to śmiałem z ich: „But where? In the movie?” :D.

Chyba jeszcze nic mnie tak nie zaskoczyło w Turcji jak właśnie ta przerwa w kinie.

Na zdjęciu polska kiełbasa, wg. Turków. To obraza dla naszej kiełbasy!

11 sierpnia 2010 (Środa)

Zaczął się Ramadan i mężczyźni ode mnie z pracy nie chodzą na lunch. Na szczęście kilka dziewczyn zaczyna Ramadan później, więc póki co nie chodzę sam, ale dziwne sie czułem w restauracji Andiamo, kiedy okazało się, że jestem prawie jedynym facetem. Tak w ogóle, to z okazji Ramadanu ta restauracja jest otwarta aż do 5.00 rano ;).

12 sierpnia 2010 (Czwartek)

Nie poszedłem tego dnia do pracy. Spowodowane to było m. in. tym, że dzień wcześniej jadłem panierowane papryczki, a po nich zawsze mnie boli brzuch. Trochę zaspałem i obudził mnie dopiero Manfred. Szybko się zebrałem, ale w połowie drogi na autobus zdałem sobie sprawę, że musze sie wrócić do toalety. Biorąc pod uwagę moje całe spóźnienie w tamtym momencie nie było sensu, abym szedł do pracy, dlatego też wysłałem wiadomość Muratowi, by przekazał Mustafie (który pod nieobecność pana Hakana... chyba... jest za mnie odpowiedzialny) informację o mojej nieobecności.

Wieczorem pożegnalną imprezę robił Amro, jako, że wraca do ZEA. Niestety nie przyszło zbyt dużo osób. Ja miałem ubaw z jednego Turka, który utrzymywał, że urodził się w Rosji. Najbierw mieliśmy dyskusję, która wódka jest lepsza – czy polska czy rosyjska, później łapałem go za słówka w rosyjskim. Śmiać mi się chcialo ze sposobu w jaki pił alkohol. Łatwo się upił i wszyscy mieli radochę. Dziewczyny trochę się bały, że zacznie się z kimś bić – np. ze mną, ale ja kompletnie się tego nie obawiałem, ponieważ dobrze znam ten typ „mocnego w gębie”. Kiedy powiedział mi w złości, żebym uważał, bo cała jego rodzina to „złodzieje i mordercy” i dlatego ich zesłano z powrotem do Turcji, to o mały włos nie ryknąłem śmiechem ;).

Wróciliśmy do akademika trochę po północy.

13 sierpnia 2010 (Piątek)

To był ostatni dzien praktyki Yasimin. Wraz z Çağlarem robiliśmy sobie z tego żarty.

W naszym biurze jest smieszny podział na grupy. Mamy jedno duże pomieszczenie, gdzie siedzi większość pracowników, jedno mniejsze, gdzie siedzi dział księgowości, oraz dwa małe, gdzie zwykle siedzi, któryś z szefów. Poza tym jest jeszcze kilka innych pomieszczeń, ale albo są puste, albo stoi tam tylko sprzęt komputerowy, albo są to po prostu pomieszczenia sanitarne.

W biurze od lewej do prawej, patrząc od wejścia, najpierw mamy małe pomieszczenie, w którym siedzi dział księgowości (Ramazan i Mustafa – obaj nie mówią po angielsku). Ahmed zawsze się śmieje, żeby nigdy nie ufać księgowości, bo bez żadnych skrupułów cię „sprzedadzą”. Później na samym skraju siedzi dział sprzedaży (Ahmed, Selin, Sezin oraz Gizem – ta ostatnia kojarzy mi się strasznie z Sylwią Sz.). W połowie biura siedzą praktykańci, czyli ja i Yasemin. Później jest grupa informatyczna (Ramazan, Erdener, Murat, Mustafa, Sinem i Suat), a na samym końcu nowi pracownicy (m. in. Çağlar).

Çağlar opowiedział mi, ze jak dział sprzedaży o nas mówi, to na zasadzie „these” and „those”. „These” to niedaleko siedzacy praktykańci, a „those”, to siędzący najdalej nowi pracownicy”.

Resztę dnia spędziłem w domu.

14 sierpnia 2010 (Sobota)

Dzień zwiedzania.

Kiedy się obudziłem, to długo się wahałem w czym pojechać zwiedzać stare miasto – moje wszystkie rzeczy były niewyobrażalnie pomięte. Z tego powodu o mały włos nie zostałem w akademiku.

Tego dnia nie było gorąco... To była jakaś masakra, bo jak inaczej nazwać temperaturę 40˚ C w cieniu przy wilgotności 100%. Od tej pogody aż bolała głowa.

Z Yeditepe dotarłem do Kadiköy, a później promem do Eminönü (portu promowego na starym mieście). Najciekawsze jest, że prom by dotrzeć na miejsce musi przepłynąć pod mostem, który zawieszony jest 20 cm nad dachem przeplywającego statku.

Na miejscu trochę sie obawiałem, że ludzie mogą na mnie nieprzychylnie patrzeć, jeśli będę jadł, albo pił w miejscu publiczym (jako, że obowiązuje Ramadan), ale nic takiego nie było. Wiele osób tutaj je bądź pije w ciągu dnia. - to Turcja, a nie ZEA (gdzie policja wystawia mandat w takiej sytuacji).

Moje kroki skierowałem w okolice pałacu Topkapı, gdzie przeszedłem się po okolicznych uliczkach, a następnie idać pobliskim parkiem dotarłem do jakiegoś pomnika Atatürka. Wiele osób drzemało sobie na trawie. Sam z chęcią bym to zrobił, gdyby nie fakt, że moje plany jeśli chodzi o zwiedzanie były bardzo duże.

Następnym punktem mojego planu była Mała Hagia Sofia. By tam dotrzeć musiałem pokonać kawał drogi wzdłuż morza, a następnie jakimiś małymi uliczkami, przy czym o mały włos nie pobłądziłem. Pomiędzy budynkami można było zobaczyć bawiące się dzieci, a czasem siedzących przed domem dorosłych.

W Małej Hagia Sofii spotkałem Hiszpana i Hiszpankę. Trochę z nimi pogadałem - nawet dla nich temperatura w Stambule była nie do wytrzymania.

Później poszedłem do Bazyliki Cysternowej. Wejście 10 lirów (chociaż kombinowałem by zapłacić połowę), ale warto zapłacić. Jest to podziemny zbiornik wody zbudowany przez Justyniania w 532 roku. Strop podpiera 366 kolumn. Zadaniem tej budowli było magazynowanie wody na wypadek oblężenia miasta.

Chciałem zwiedzić jeszcze Cysternę 1001 kolumny (choć poprawdzie ma ich 256), ale z niewiadomych mi przyczyn okazała się zamknięta, a Wielki Bazar się wyludniał z powodu późnej pory.

Z dziwnych rzeczy:

1. Byłem oglądnąć jakiś cmentarz. Zszkowało mnie to, że jego terenie mieściła się restauracja, tak, że zza nagrobków wyzierał napis o zestawie dnia :).

2. W jednym z budynków był meczet (wchodziło się po schodkach do góry) oraz publiczna toaleta (mijając schody po prawej wchodziło się do męskiej, a mijając schody po lewej wchodziło się do damskiej).

Później skierowałem się do Taksim, by spotkać się z innymi praktykantami. Oczywiście większość była spóźniona. W międzyczasie zamówiłem sobie drinka Long Island (połączenie wódki, ginu, rumu, tequilli oraz curacao) i o dziwo mi bardzo smakował. Kiedy przyszedł Wiktor to zamówiliśmy sobie jeszcze po piwie, ktore wzmocniłem sobie Wyborową (niestety ostatni łączacy mnie z Polską element uległ wyczerpaniu). Za drinka nie zapłaciłem, bo zamówiłem go wcześniej niż reszta, więc wbili go nie na ten rachunek co trzeba, a ja jakoś się specjalnie nie przyznawałem.

Następnie Turcy zaprowadzili nas do klubu, który był po drugiej stronie dzielnicy, dodatkowo zapełniony po brzegi, a alkohol tam był wyjątkowo drogi. Co lepsze, chwilę później znów zmienili klub, ale zapominając przy tym poinformować o tym kilku osób. Wiktor był tak wściekły na brak zorganizowania Turków i „jakimi są pierdołami”, że myślałem, że komuś zaraz przyłoży. Ja się do tego przyzwyczaiłem. Śmiać mi się chciało, bo miesiąc temu było identycznie, tylko nasze role były odwrócone. Ja się piekliłem, a on podchodził do tego ze spokojem.

Klub, do którego wszyscy się udaliśmy był dość średni, a alkohol, tradycyjnie, dość drogi. Zamiast tego wychodziliśmy przed klub, gdzie były stoiska z tanią tequilla. Tradycyjnie już utargowałem niższą cenę ;). Najlepsze jednak było, gdy zaczęły nas podrywać tureckie MILF-y. Jörgiem zainteresowana była kobieta dwa razy większa od niego.

15 sierpnia 2010 (niedziela)

Dzień upłynął nam wszystkim dość spokojnie – każdy dogorywał po imprezie. To była ostatnia noc Manfreda w akademiku, dlatego też wieczorem chcieliśmy pójść na piwo. Niestety z powodu Ramadanu wszystkie okoliczne bary były zamknięte. Jako, że nie możemy wnosić piwa na teren akademików zmuszeni byliśmy kupić po piwie w sklepie, a następnie wypić na jednej z pobliskich uliczek - powodu Ramadanu, żaden z nas nie miał odwagi pić w jakimś bardziej uczęszczanym miejscu. Zresztą i tak nawet siedząc w pobliżu ruin jakiegoś domku na mało uczeszczanej drodze czuliśmy pewien dyskomfort otwierając piwo.

Long time, no see vol. 2...

2010-08-17T13:48:00.007+03:00

2-5 sierpnia 2010 (poniedziałek-czwartek)

Tradycyjnie nic ciekawego się nie wydarzyło.

6 sierpnia 2010 (piątek)

Skończyłem robić swój projekt w C#, ale nie mogłem go zdać, ponieważ Mustafa, gdzieś zniknął i już się nie pojawił.

Wieczorem tradycyjnie już pojechaliśmy do Taksim. Najpier wypiliśmy trochę piwa (i Tequilli w Kuçuk Beyoğlu), a następnie w poszukiwaniu klubu trafiliśmy na imprezę na ulicy. Dosłownie. Goście kilku pubów tańczyli na zwykłym skwerze do muzyki puszczanej przez DJ-a. Zabawa była wspaniała! Niestety piwo było drogie (8 lir za 0,33l), ale dogadałem się z barmanem, że pierwsze będę miał taniej, a później dogadałem się z ochroniarzem, tak, że powiedział barmanowi, że jestem jego przyjacielem i kupowałem piwo po 5 lir :). Jako, że od Amro odebrałem tego dnia moją flaszeczkę Wyborowej, którą kupilem jeszcze w Polsce na wolnocłowym, to mogłem sobie każde piwo wzmocnić ;). Wróciliśmy późno do akademika, ale było warto – wybawiłem się jak nigdy.

Strasznie mnie za to zdenerwowała jedna Turczynka, uważając, że komitet w Turcji jest jednym z najlepszych, a prawda taka jest, ze jest jedym z najgorszych. Powiedziała mi, że miałem wyjątkowego pecha, z tym, ze nikt mnie nie odebrał, a jak jej przytoczyłem argumenty ile osób zostało nieodebranych, to powiedziała, że nie bedzie ze mną dyskutować, bo podnoszę głos.

Jak dotąd naliczyłem się 7 osób, których nie odebrano z lotniska. Najwięcej to kosztowało Katalończyka, który za taksówkę z tego samego lotniska co ja zapłacił 100 euro! Ja za autobusy i metro zapłaciłem mniej więcej 3 euro ;). Jest różnica.

7 sierpnia 2010 (sobota)

Przez większość dnia znów nic nie zrobiłem i tylko przygotowywałem się na wieczorną imprezę. Nasza grupa sporo się spóźniła i, gdy wszyscy opuszczali pierwszy pub, my dopiero zamówiliśmy pierwsze piwo. Później mieliśmy dołączyć do reszty.

Niestety przy wejściu do Quba Bar zaczęły się problemy - wpuszczano tylko na zasadzie jedna kobieta i jeden mężczyzna. Ja nie byłem zbyt chętny do płacenia 15 lir i szczerze mówiąc najchetniej wróciłbym wtedy do akademika. Po 20-30 minutach kłótni ostatecznie nas wpuszczono. Klub był wspaniały. Nie żałuję ani jednej liry. Szkoda tylko, że wszystko było strasznie drogie w tym klubie, ale ja byłem przygotowany – tego dnia poszło mi aż pół butelki wódki ;). Zabawa była wyśmienita.

8 sierpnia 2010 (Niedziela)

Miałem jechać na zwiedzanie starego miasta, ale nic z tego nie wyszło. Zarówno Aline (Brazylia), jak i Andrea (Węgry) oraz Sneżana (Macedonia), które miały ze mną rano na miasto jechać, wymęczone po imprezie poprzedniego dnia, wykruszyły się. Było to jednak dla mnie dobre, ponieważ sam byłem zmęczony.

Ostatecznie nigdzie nie pojechałem, ale popołudniu przyszedł Jörg z zapytaniem, czy nie chcemy z Manfredem pójść na basen (Ivan mieszkał chwilowo w hostelu wraz ze znajomymi, którzy przyjechali do niego w odwiedziny). Ja zgodziłem się z wielką chęcią, Manfred powiedział, że do nas później dołączy. Ostatecznie w ogóle się nie pojawił.

Na terenie naszego uniwersytetu mieszczą się dwa basany – w tym jeden kryty. Z kilku powodów możemy korzystać wyłącznie z napowietrznego, ale byłoby bardzo dziwne, gdyby w taką upalną pogodę chcielibyśmy korzystać z innego.

Wejście kosztuje 10 lirów. Na basenie można sobie skorzystać z leżaczków (akurat wszystkie były zajęte) bądź wielkich poduch. Ludzi było pełno, a klimat kojarzył mi się, z Akademią Policyjną – ludzie skaczą do wody, bawią się piłkami, jest kolorowo, a temu wszystkiemu przygrywa bassowa muzyka ;). Woda, w której można pływać prawie się do tego nie nadaje – jest tak ciepła, że człowiek wchodząc do niej w ogóle się nie ochładza.

Spędziliśmy tam z Jörgiem kilka godzin na przemian wchodząc do basenu i drzemiąc na ręczniku i poduchach. Wieczorem poszliśmy zjeść do pobliskiej „jadłodajni”, gdzie za 3 liry można wziąć pełen talerze jedzenia. Jako, że miałem dość kurczaków, to zdecydowałem się na coś, co wyglądało mi na wołowinę. Niestety okazało się, że była to wątróbka. Błeee...

Long time, no see vol. 1...

2010-08-16T11:44:00.019+03:00

Długo nic nie pisałem, a tyle się wydarzyło... A może jednak wcale nie tak dużo. Szczerze mówiąc w tym tygodniu tak naprawdę nic konkretnego nie zwiedziłem.

22.07.2010 (Czwartek)

Przeprowadziłem się do nowego akademika. W porównaniu ze starym jest po prostu fantastycznie – własna łazienka (z europejskim kiblem), co tydzień zmieniana pościel i ręczniki, automatycznie zapalające się swiatło na korytarzu i w windach, po kampusie kursują darmowe busy. Jedynym mankamentem jest to, że strasznie gorąco i duszno jest w naszym pokoju i nic nie pomaga otwarte okno, które skierowane jest do ŚRODKA (!) budynku.

Mieszkam z Austriakiem Manfredem (podejrzewam, że moja mama będzie miała z tego lekki ubaw – Maniek z Epoki Lodowcowej). Dobrze mi się z nim mieszka, bo to inteligentny facet, wie co to sarkazm (coś co w moim domu kompletnie nie jest lubiane ;)). W sąsiednim pokoju mieszka Ivan (nazwany przeze mnie PedoMedo – znający Macedoński/Serbsko-Chorwacki zrozumieją dowcip) z Macedonii i Jörg z Niemiec. W damskim akademiku mieszka Sneżana z Macedonii, Aline z Brazylii i jeszcze jedna dziewczyna z Tunezji. Tutaj nie czuję się jak dinozaur, ponieważ wszyscy są w moim wieku lub nawet starsi.

Oczywiście nie mogło się obejść bez kłopotów, ale się do tego już przyzwyczaiłem. Po pracy miałem pojechać do Kadiköy (które jest w przeciwnym kierunku niż mój nowy akademik) i stamtąd miał mnie odebrać Erman. Oczywiście pojechałem na darmo i, jak już byłem nad morzem, to Erman do mnie zadzownił, że jednak się nie pojawi i sam muszę się dostać do akademika. Tradycyjnie też miałem błędne informacje, że muszę wysiąść na ostatnim przystanku autobusowym, ale ostatecznie dotarłem gdzie trzeba.

Wieczorem oglądnałem mecz Wisły z FK Szawle. Wygraliśmy 5:0 u siebie.

23.07.2010 (Piątek)

Po pracy i szybkim prysznicu pojechaliśmy do Taksim. Miałem okazję przejechać się Metrobüsem. Są to specjalne autobusy, które mają wytyczone między pasami drogowymi specjalne trasy, tak, że nie stoją w korkach. Tania i szybka metoda transportu. Przybyliśmy jednak dość późno i musieliśmy gonić resztę ludzi z IAESTE, a przez telefon nie mogliśmy się dogadać, gdzie dokładnie oni są – „gdzieś nad morzem” nie jest zbyt precyzyjne.

Wypiliśmy po dwa piwa na placu zabaw z wielką zgrają praktykantów. Najwięcej było chyba Macedończyków. Nie wiem... W tym roku pełno ich wszędzie!

Aline wyprosiła mnie byśmy poszli na imprezę – mieszkając w Yeditepe jesteśmy niestety zmuszeni wracać w grupie (nocą tylko taksówka). Jörg i Ivan powiedzieli, że nie idą na imprezę, więc, gdyby nie ja Aline też musiałaby wrócić (a to imprezowa bestia). Bawiliśmy się do świtu.

Po pożegnaniu się ze wszystkimi ruszyliśmy w kierunku placu Taksim, ponieważ stamtąd odchodziły autobusy, a także był tam postój taksówek. Szybko okazało się, że musielibyśmy długo czekać, dlatego zainteresowaliśmy się cenami za przejazd taksówką. Ceny proponowane przez kierowców były wysokie – zwykle ok. 30-40 lirów, chociaż jeden z kierowców zaproponował nam 70, co skwitowałem po prostu śmiechem.

W pewnym momencie dołączył sie do nas Turek, który powiedział, że będzie tłumaczył rozmowę pomiędzy nami a kierowcą. Zbił cenę do 25 lirów, ale ja wciąż obstawałem przy dwudziestu lirach. Kierowca powiedział, że za 20 lirów nas nie przewiezie, ale gdy powiedziałem: „No to trudno. To nie pojedziemy” ostatecznie się zgodził.

Podróż nie przebiegła niestety bez zakłóceń, ponieważ w połowie naszej trasy kierowca się zatrzymał i powiedział: „że nie wiedział, że Yeditepe jest tak daleko (pytał się ludzi o drogę) i, że za 20 lirów mu się kompletnie nie opłaca i, że musimy zapłacić 35 lirów” (wszystko tłumaczył towarzyszący nam Turek). Ja zacząłem się śmiać i powiedziałem, że mieliśmy umowę i powiedzieliśmy: „20 lirów – Yeditepe” i to zobowiązuje.

Słyszelismy: „Abi (przyjacielu), musisz go zrozumieć, że to mu się nie opłaca”. Odpowiadałem, że to akurat nie ma nic do rzeczy, ponieważ „umowa to umowa”. Kierowca był nieubłagany, więc zaczałem mówić, że „w Polsce umowa to rzecz święta”, a Aline mówiła, że w Brazylii podobnie. Pytałem się: „czy w Turcji słowo jest nic niewarte”?

To trafiło do kierowcy i obniżył do 30 lirów w Yeditepe, bądź 20 lirów w miejscu, w którym byliśmy. Widziałem, że zaczyna mięknąć, więc nie wolno mi było wtedy odpuścić, dlatego też mówiłem, że nasza umowa był na 20 lirów do Yeditepe, a nie nigdzie indziej, a skoro umowa jest niedotrzymana to nic nie musimy płacić. Moje wypowiedzi były krótkie: 20 lirów w Yeditepe, albo wysiadamy i nic nie płacimy. Ostatecznie kierowca spuścił do 25 w Yeditepe. Wiedziałem, że stosowanie agresywnej polityki już nic nie da i trzeba pokazać wolę ubicia targu. Ponownie dodałem, że w Yeditepe nie żadne 30 lirów, nie 25 lirów, a tylko i wyłącznie 20. I, że jeśli mu ta umowa nie pasuje, to możemy wysiaść teraz i moglibyśmy nic nie płacić, ale pokażemy naszą dobrą wolę i zapłacimy 10 lirów. Kierowca był wkurzony, ale ostatecznie się zgodził („tylko dlatego, że jesteśmy turystami”). Był na tyle zdenerwowany, że kazał też wysiąść jadącemu z nami Turkowi, mimo, że miał go gdzieś odwieść. Ta półgodzinna kłótnia ubawiła mnie i Aline, ale dobrze, że kierowca nas nie zostawił w połowie, bo nie wiedzielibyśmy jak dotrzeć do naszych akademików ;).

Po tej sytuacji Turcy nie chcieli nam uwierzyć, że tak tanio dotraliśmy do Yeditepe z Taksim, ponieważ Wiktor 20 lirów płaci do Maślaka, który jest ze 4 razy bliżej i nie trzeba przejeżdzać przez Bosfor.

24.07.2010 (Sobota)

Tego dnia praktycznie nic nie zrobiłem. Ledwo zdążyłem się zebrać na imprezę do Kaisona (Japończyka z USA). Nie była to zabawa w typowym tego słowa znaczeniu, a raczej spotkanie z jego znajomymi oraz znajomymi jego rodziców przy suto zastawionym stole. Kiedy dotarłem na miejsce myślałem, że jestem spóźniony, a byłem 20 minut przed czasem (pomyliły mi się godziny).

Kaison wraz z rodzicami mieszka w MetroCity – bardzo nowoczesnych wieżowcach w Levent. Apartament, który zajmował był ogromny, a w salonie wielkie okna pozwalały podziwiać Stambuł z 24. piętra.

Na miejscu czekało smakowite sushi i inne wykwintne dania kuchnii japońskiej. Dla mnie dość oszczędnie odżywiającego się w Stambule było to jak prezent gwiazdkowy. Przy drugim talerzu i po kilkunastu rolkach sushi zacząłem się głupio czuć, że tak się obżeram, ale jak zobaczyłem, że Marcin nakłada sobie trzeci talerz to przestałem mieć jakiekolwiek skrupuły.

Około 22.00 pożegnałem się z Kaisonem i jego rodzicami, ponieważ chciałem zdążyć chociaż na część Fasıl zorganizowanej przez lokalne IAESTE. Kiedy pytałem się Turków co to dokładnie jest, to nikt nie potrafił mi sprecyzować. Z wikipedii dowiedziałem się, że jest to rodzaj klasycznej tureckiej muzyki. Na miejscu czekał na nas posiłek i niezliczona ilość Rakı (tradycyjny turecki alkohol) do wypicia.

Przyznam szczerze, że żałuję, że jednak zrezygnowałem z imprezy u Kaisona, ponieważ za Fasıl zapłaciłem 35 lirów, tradycyjne jedzenie tureckie było okropne – nie mówiąć już o Rakı (pitej z anyżem) – a i tak nie zdążyłem na taniec brzucha. Z drugiej strony byłem trochę przywiązany do Jörga i Manfreda, ponieważ nasz powrót do Yeditepe zawsze wiążę się z wzięciem taksówki. Tym razem kierowca znów był nietypowy. Co chwila się śmiał i gadał do nas po turecku i chyba do końca trasy myślał, że mówimy w jego języku. Kierowcą był jednak dobrym – zawiózł nas samymi skrótami.

25.07.2010 (Niedziela)

W niedzielę rano mieliśmy z Jörgiem, jego bratem bliźniakiem, który przyjechał w odwiedziny, a także jakimś Amerykaninem pojechać na Princess Islands. Jest to kilka, dość popularnych turystycznie wysp u południowego ujścia Bosforu.

Nie ma z nimi połączenia lądowego, dlatego też należy skorzystać z promu. Podróż trwa około 40 min i kosztuje nieco ponad 2 liry. Ja byłem na ostatniej (największej) wyspie. Pełno jest tam domków i willi, są asfaltowe drogi, ale nie ma tam żadnych samochodów (wyłączając straż pożarną i straż wyspy). Można za to wypożyczyć rower (10 lirów za dzień) lub wykupić przejazd dorożką wokół wyspy za 60 lirów za 4 miejsca.

My zdecydowaliśmy się na pierwszą opcję. Możliwość skorzystania z roweru była dla mnie czymś fantastycznym nawet jeśli pogoda była wyjątkowo upalna, a wyspa jest dość górzysta. Nie zrobiliśmy zbyt wielkiej trasy, ponieważ moi towarzysze nie chcieli się za bardzo przemęczać, a może to po prostu ja mam taką końską kondycję.

Ja po całym tygodniu niedosypiania byłem już tak zmęczony, że po powrocie do akademika trochę wegetowałem i z radością położyłem się wreszcie spać.

26 – 29 lipca 2010 (Poniedziałek – Czwartek)

Przez te kilka dni nic konkretnego się nie wydarzyło. Może życie w tym okresie wyglądało mniej więcej tak: akademika – praca – akademik. Oglądnąłem za to cały trzeci sezon Californication ;).

30 lipca 2010 (Piątek)

Czekaliśmy na ten dzień cały tydzień. Było warto.

Po powrocie z pracy każdy wziął prysznic, coś zjadł i przygotował się mentalnie. Jako, że alkohol w klubach jest dość drogi stwierdziliśmy, że taniej nas wyjdzie jeśli coś sobie kupimy trochę wcześniej, dlatego też wypiliśmy po piwie na przystanku w oczekiwaniu na autobus.

Trasę do Taksim pokonaliśmy tradycyjną drogą, czyli autobusem 19 spod naszego akademika, potem przesiadka na Metrobüs, by ostatecznie przejechać dwa przystanki metrem. Nie obyło się jednak bez niespodzianek. Najpierw zostaliśmy upomnieni o zbyt głośne zachowywanie się w autobusie, ale najlepsza była sytuacja, która nastąpiła chwilę później. W pewnym momencie przy kierowcy doszło do jakiegoś zamieszania, a autobus się zatrzymał, Turcy krzyczeli ciągle na siebie, a my nie wiedzieliśmy o co chodzi. Po chwili autobus ruszył dalej i zatrzymał się na najbliższym przystanku. Pasażerowie bez przerwy się kłócili, a my czuliśmy się niezręcznie, nie wiedząc nawet czy lepiej wysiąść czy nie.

Ivan nie wytrzymał i zapytał się jednej Turczynki co się stało. Okazało się, że jakaś pasażerka zaczęła się kłócić z kierowcą, po czym się na niego rzuciła. On po tym incydencie dojechał na przystanek i zadzwonił po policję. Musieliśmy wysiaść i przesiąść się na następny autobus, bo inaczej byśmy pewnie pół godziny czekali.

Najpierw poszliśmy do Küçük Beyoğlu, aby napić się trochę piwa – oczywiście Aline i Andrea namówiły mnie na wspólne picie Tequilli. Później wybraliśmy się do jakiegoś klubu, który mieścił się... na dachu budynku.

Bawiliśmy się świetnie, chociaż przeważała turecka muzyka, której tanecznego rytmu (a i tak dobrym tancerzem nie jestem) nie potrafiłem pojąć. Na parkiecie przyłączyła się do nas Turczynka, która była wraz z jakimś mieszkańcem RPA (który zresztą strasznie się wkurzył, gdy zapytałem go skąd jest) i chłopakiem, który ciągle ją pilnował wzrokiem. Zastanawiałem się, czy to jej brat albo chłopak.

Kontakty damsko-męskie to dla mnie i Ivana dość duży problem, bo nie wiemy co wolno facetowi, a co nie. Czy np. grzecznym jest poprosić kobietę do tańca, albo z nią rozmowiać. Tak samo, czy jak kobieta poprosi Cię do tanca, to czy można z nią zatańczyć dłużej niż jeden tanieć. Ogólnie całą ta kulturalna otoczka jest dla nas niejasna.

Potańczyła z nami wszystkimi – ze mną chyba najwięcej i hm... wzięła mój numer.

Powrót do akademika odbył się bez żadnych niezwykłych wydarzeń, bo nie wbił mi się jakoś w pamięć.

31 lipca 2010 (Sobota)

W sobotę obudziłem się popołudniu i nie zrobiłem nic konkretnego dopóki nie zadzwonił Marcin Sz. Umówił się ze mną na spotkanie w Kadiköy. Jako, że wieczorem miało się odbyć Boat Party to wiedziałem, że nie uda mi się już wrócić do akademika, dlatego też musiałem się wcześniej przygotować.

Spotkaliśmy się niedaleko pominka ‘Atatürka z Dziećmi’, jak przywykłem go nazywaćik. Jak to Marcin mówi: „Pierdol**liśmy po Balık Ekmeku” i ruszyliśmy oglądnąć... cokolwiek. Najpierw poszliśmy w złym kierunku. Później wypiliśmy po świeżo wyciśniętym soku. Obie pracujace tam Turczynki wpadły nam w oko. Następnie dotarliśmy do jakiegoś meczetu, który wyglądał trochę jak małe centrum handlowe – oszklone ściany, elektrycznie otwierane drzwi, z pewnością klimatyzacja (tak jak w większości meczetów w ZEA).

Marcin mnie pospieszał, a ja chciałem jeszcze przejść przez stację kolejową. Udało nam się wejść, ale niestety nie było przejścia na drugą stronę i dość spory odcinek musieliśmy się wrócić. Marcin ostatecznie kręcił nosem, ale ja byłem zadowolony.

Chcieliśmy dojść do bardzo dużego pałacu, który znajdował się niedaleko Bosforu, ale ciągle mijaliśmy kolejne bazy wojskowe, a ostatecznie okazało się, że budynek znajduje się wewnątrz największej bazy wojskowej w Stambule. Nie udało nam się za bardzo porozumieć z ludźmi pilnującymi wejścia i jedyne co zrozumieliśmy to, że „zwiedzania nie ma”.

Opuściliśmy zatem teren bazy i skierowaliśmy się do innego wejścia, mając nadzieję, że tam nam się uda wejść. Szliśmy wzdłuż bazy dobre 20min, co chwilę odprowadzani wzrokiem przez jakiegoś żołnierza stojącego na posterunku. Ismail (ode mnie z pracy) ostrzegł mnie, żebym był w takich sytuacjach ostrożny, bo nigdy nie wiadomo co w głowie takiemu żołnierzowi siedzi.

Drugiego wejścia nikt nie pilnował i Marcin bez chwili zawahania ruszył do środka za innymi osobami. Ja natomiast za jednym z ogrodzeń wypatrzyłem jakiegoś żołnierza z karabinem i zanim wszedłem, to poczekałem aż mi kiwnie. Marcin, gdy mu o tym powiedziałem, to zażartował, że o mało kulki nie dostał, ale widać było, że trochę się wystraszył całą sytuacją.

Drugi posterunek był kilkadziesiąt metrów dalej, ale tam już sprawdzano przepustki, wchodzący przechodzili przez bramki do wykrywania metalu. Jeden z żołnierzy widząc nas zapytał się szortkim tonem: „What do you want here?”. Odpowiedzieliśmy, że chcieliśmy zwiedzić pałac i czy jest to możliwe. Mężczyzna odpowiedział, że nie, ponieważ jest to baza wojskowa i „nie ma żadnego zwiedzania”. W tym momencie przerwał, ponieważ przy bramce wejściowej pojawiło się dużo osób i musiał tam pomóc.

Zacząłem gadać z Marcinem na jakiś kompletnie nieistotny temat, kiedy żołnierz do nas wrócił i słysząc nasz język zapytał się nas czy jesteśmy Rosjanami. Odparłem, że Polakami na co on: „K***a, piczka!”. Zaczęliśmy się śmiać. Powiedział nam, że mieszkał przez pewien czas w Holandii z kilkoma Polakami i, że ma wielki podziw, do Polaków, bo ciężko pracują. Dodał, że pałac można zwiedzać wyłącznie w piątki, po wcześniejszej rezerwacji – zapisał nam nawet numer ;).

Naszym kolejnym celem było Harem. Nie miałem pojęcia co tam może być, ale Marcin upierał się, że na jego mapie było zaznaczone coś do zwiedzania. Nic bardziej mylnego. Okazało się, że jest tam tylko przeprawa promowa dla samochodów.

Stamtąd udaliśmy się do Üsküdar. Jako, że chcialo nam się strasznie pić kupiliśmy w sklepie bo Yedigünie (taką nazwę nosi tutaj Mirinda). Było tak gorąco, że jak zadzwonił do nas Chewie, to po Marcinie pot spływał ciurkiem. Dosłownie.

W Üsküdar nic nie zwiedziliśmy, tylko od razu skierowaliśmy się do Taksim. Wieczorem mieliśmy tzw. „Boat Party”, a, że wcześniej chcieliśmy coś wcześniej zjeść i nie wiedziałem, że z Üsküdar jest bezpośredni prom do Kabataş (i pośpieszałem Marcina), to byliśmy tam przedwcześnie.

Oczywiście zaproponowałem, żebyśmy poszli zjeść w moim ulubionym (najtańszym) miejscu. Można tam za 4 liry zamówić np. Adana Dürüm – duży zawijany Kebap. Nie należy go mylić z Dönerem, który charakteryzuje się gorszym mięsem („polski kebab”). Do tego dostaje się Lahmacun (taką turecką pizzę), kaszę, sałatę i jakieś sosy. Za 4 liry naprawdę można pojeść i to naprawdę smacznie. Marcin co prawda trochę narzekał, po wizycie w toalecie: „Wiesz, gdzie oprawiają to twoje >>lepsze mięso<

Po jedzeniu wybraliśmy się do Kabataş, spotkaliśmy z innymi, wypiliśmy po piwie i weszliśmy na statek. Było strasznie tłoczno, a każdy był ubrany na biało, albo miał coś białego na sobie (ja tak nie do końca). Bawiłem się dość średnio ze względu na to, że alkohol na statku był wyjątkowo drogi i chciałem jak najszybciej wracać do akademika. Statek przewiózł nas dwukrotnie przez Bosfor, a później zakotwiczył przy jego ujściu. Za każdym razem, jak przepływaliśmy pod, którymś z dwóch mostów kilkadziesiąt metrów za nami towarzyszyła nam łódź policyjna. Spowodowane to było prawdopodobnie obawa, że możemy podpłynąć pod przęsło i podłożyć ładunek. Nawet nie próbuję sobie wyobrazić jakie problemy mogłoby spowodować zamnięcie na krótki okres mostu, nie mówiąc już o jego całkowitym zawaleniu.

Około 3.30 rano wysiedliśmy w Kabataş, skąd złapaliśmy taksówkę. W sześć osób (nie licząć kierowcy) zapakowaliśmy się do jednego samochodu i pognaliśmy do mieszkania - i to w pełnym tego słowa znaczeniu. Kierowca widząc w nas imprezowiczów i trochę na naszą prośbę włączył muzykę na pełną głośność i na autostradzie klaskał w dłonie i tańczył, kierując pojazdem wyłącznie nogami – co chwila przeciskał się między samochodami i to przy prędkości 140km/h. Przyznam szczerze, że adrenalinki troszkę było.

1 sierpnia 2010 (niedziela)

Tego dnia popłynęliśmy na Prince’s Islands. Wstałem z wielkim trudem, spotkałem się z dziewczynami i pojechaliśmy autobusem lini 19 do Kadiköy. Zjedliśmy z Aline po Balık Ekmeku, pomęczyliśmy się trochę w upale i wsiedliśmy na prom. Ja tradycyjnie większość drogi przespałem ;).

Na miejscu spotkaliśmy się ze wszystkimi praktykantami i podzieliliśmy się (z dużymi problemami) na trzy grupy – rowerową, „dorożkową” i tą, która się wybrała na plażę.

Cała podróż zajęła nam dwie godziny. Nie będę się specjalnie rozpisywał, ponieważ jo Prince’s Islands już opowiadałem, a czego nie opowiedziałem, to uwieczniłem na zdjęciach. Jedna tylko rzecz zapada w pamięć. Większość z tych konii, które ciągną dorożki wygląda na bardzo wybiedzone - są wychudzone, niektóre mają jakieś rany. Najgorszy był chyba widok jednego zdychającego przy drodze konia. Jego właściciel zostawił go na pastwę losu i dopiero zwykli ludzie zadzwonili po straż wyspy i straż pożarną.

Do akademika wróciłem wieczorem, po posiłku w Kadiköy (6 lirów za „ile zdołasz zjeść”). Byłem tak zmęczony, że z przyjemnością wziąłem prysznic i zasnąłem.

Stare Miasto i Morze

2010-07-21T17:24:00.006+03:00

I tak minął mi kolejny intesywny weekend. Trochę bolą mnie plecy i ramonia – miejsca, gdzie zawsze za mocno się przypiekę od słońca. Jestem też minimalnie osłabiony, ale teraz jest ok.

16.07.2010 (Piątek)

Ten dzień upłynął mi w pracy dość spokojnie, pomijając fakt, że w biurze panował dość ostry rozgardziasz – ostatnia faza przed przeprowadzką. Dostałem też kartę do nowego biura. Powoli łapię coraz lepszy kontakt z resztą ludzi w biurze i niejako wymuszam używanie języka angielskiego przy mnie. Miałem wielkie plany, że pouczę się tureckiego, ale jakoś brakuje czasu. Zwykle mój dzień wygląda tak, że rano idę do pracy, a po powrocie wychodzimy gdzieś na miasto, tak, że nie mam za bardzo czasu na przesiadywanie w akademiku.

Co ciekawe, to chyba komitet, który wystawił moją ofertę (Yildiz) „zapomniał” poinformować pracodawców, że mają nam cokolwiek płacić, bo tutaj praktykanci tureccy pracują za darmo. Gözde twierdziła, że przy mnie przypominała (po turecku), o moich zarobkach i, że mam dostawać wypłatę co dwa tygodnie, ale jakoś mi się nie wydaje. W podobnej sytuacji był Wiktor. Zabójczy sposób – załatwić praktykę, a później niech się sam praktykant i pracodawca martwią.

Nam Polakom trochę nie służy tureckie jedzenie – Wiktor łyka Stoperan ;). Ja, podobnie jak Marcin przechodzimy, to o wiele lepiej, bo mamy co najwyżej ból brzucha.

Wieczorem pojechaliśmy na imprezę zorganizowana przez IAESTE. Nie dość, że musieliśmy zapłacić 10 lirów za wejście, to jeszcze okazała się na tyle kiepska, że szybko przenieśliśmy się do innego klubu. Tutaj podobnie 10 lirów za wejście, a ceny za piwo 0,33l – 10 lirów (ok. 22 zł!), tak samo za kieliszek tequilli. Ceny były zastraszające – ja osobiście tego wieczora wydałem 60 lirów (20 za wejściówki, 20 za piwo i 20 za tequillę) – ale warto było pójść do tego klubu choćby po to by usiąść na oszklonym tarasie z widokiem na morze. Zapiera dech w piersi.

Z klubu wróciliśmy nocnym autobusem. Pamietajcie drogie dzieci, że Turcy nie lubią hałaśliwych, a szczególnie pijanych obcokrajowców. Amro zdołał się o tym przekonać.

Mnie i Wiktora coraz bardziej rozbraja ta Aneta z Macedonii. Potrafi być tak bezczelna, że chce pić cudze piwo, mimo, że ma swoje ;).

17.07.2010 (Sobota)

Wstaliśmy z lekkimi problemami i z naszego wczesnego spotkania z Marcinem Sz. i jego grupą nic nie wyszło. Ustaliliśmy, że spoktamy się z nimi pod pod pałacem Dolmabahçe, ale na tyle późno razem z Wiktorem i Amro się zebraliśmy, że ostatecznie oni sami poszli do pałacu, a my mieliśmy na nich czekać pod Ayasofya (Hagia Sofią).

Niestety cały plan wziął w łeb, ponieważ Marcin i Chewie (amerykański Chińczyk – o ile pamiętam to ma na imię Zhwei) zgubili w pałacu Słowenkę Maję. Próbowali ją znaleźć, ale ona wciąż nie miała tureckiego numeru, tak, że ostatecznie okazało się to niemożliwe i dotarli na stare miasto już bez niej.

Trochę się wkurzyłem, ponieważ musieliśmy czekać na Marcina kilka godzin. Wiktor wkurzył się jeszcze bardziej, ponieważ musiał wraz z Amrem dodatkowo czekać na nas godzinę przed Ayasofya, ponieważ oni już tam byli i nie mieli zamiaru ponownie płacić za wejście.

Wstęp do Ayasofya kosztuje 20 lir. Całkiem sporo. Turcy tłumaczą to tym, że zbierają w ten sposób na renowację zabytku, a trzeba przyznać, że jest co odnawiać. Nie będę sie zagłębiał w historię budynku – można ją bez problemu znaleźć w Internecie (choćby na Wikipedii). Powiem tylko, dla kompletnie niewtajemniczonych, że jest to bizantyjski kościół, który po zajęciu Konstantynopola przez Turków został przekształcony w meczet – m. in. przykryto tynkiem wszystkie chrześcijańskie malowidła i dobudowano cztery minarety. Dzięki temu, że malowidła zostały pokryte warstwą tynku możliwe było ich odrestaurowanie.

Ayasofya, nawet pomimo tego, że wciąż jest w remoncie robi wrażenie. Po pierwsze jest ogromna, a druga kondygnacja pełni rolę wielkiego balkonu. Szkoda, że remont wciąż trwa i w środku budynku stoją miejscami rusztowania, a wiekszość malowideł jest wciąż niekompletna. Chciałbym tu kiedyś wrócić i zobaczyć jak ten budynek będzie sie prezentował w pełnej krasie. Zastanawiam się, że jeśli ten budynek robi na nas takie wrażenie, to jakie wrażenie robił w tamtych czasach. Dodam, że skończono go budować w 537 roku, czyli ponad 500 lat przed powstaniem państwa polskiego. Teraz jakoś śmiesznie młode wydają się nasze zabytki ;).

W Ayasofya znajduje się też tzw. Płacząca Kolumna, w której znajduje się zawsze wilgotny otwór. Wierzy się, że jeśli wsadzi się tam kciuk i pozostałymi palcami wykona się obrót o 360˚, to wypowiedziane w myślach życzenie się spełni. Dodatkowo uważa się, że każdy taki obrót przekręca świątynię w stronę Mekki – każdy meczet zwrócony jest w kierunku tego świętego miasta, ale jako, że Ayasofya z początku nie była muzułmańską świątynią, to przesunięta jest o 10˚ w stosunku do dobrego położenia.

Po Ayasofya wybraliśmy się coś zjeść. Jak zawsze nikt nie potrafił podjąć decyzji, gdzie konkretnie. Ostatecznie stanęło na tym, że zjedliśmy Balık Ekmek. Jest to duża bułka ze smażoną rybą oraz sałatkami. Zależnie od upodobań, dodatkowo wlewa się też trochę soku z cytryny. Jeśli chodzi o smak, to nie jest to nic nadzwyczajnego, ale trzeba przyznać, że ryby mają dobre.

Po posiłku naszym przewodnikiem został Marcin i pokierował nas w stronę akweduktu. Po drodze spotkaliśmy wracającego do domu pucybuta. Kiedy szedł przed nami wypadła mu jedna ze szczotek. Zawołaliśmy go, a ja podałem mu zgubę. Podziękował mi, rozłożył swoje rzeczy i powiedział: „for free”. Pięknie wyczyścił mi buty, chociaż średnio się do tego nadawały. Powiedział mi, że jest z Ankary, ma dwójkę dzieci itp. itd. Po skończeniu pracy chciał trzy liry (bo jak powiedział normalnie bierze osiem), bo „przypadkiem” się okazało, że „for free” tak naprawdę oznacza „for three”. Ostatecznie zapłaciłem mu jedną lirę samymi drobniakami.

Akwedukt wyglądał jak akwedukt. Nic szczególnego. Nawet dla Turków, którzy chowając się za poszczególnymi kolumnami mogli się wysiusiać. Chociaż przyznam, że urocze wydały mi się samochody przejeżdżające pod przęsłami. Przejście na drugą stronę ulicy, podniosło nam poziom adrenaliny. Mieliśmy ograniczoną widoczność i kiedy tylko Marcin widział prześwit w nadjeżdżających samochodach krzyczał: „GO!” i biegliśmy na następną wysepkę.

Później wybraliśmy się do jakiegoś meczetu. Przed wejściem obmyliśmy sobie twarze i ręce, a Amro dodatkowo także stopy. W środku mieliśmy okazję przyjrzeć się kilku modlącym się muzułmanom, w tym Amrowi. Później mieliśmy dość długą dyskusję o Islamie i Chrześcijaństwie.

Po wyjściu z meczetu poszliśmy na tramwaj i początkowo planowaliśmy wysiąść przy Karaköy, by wejść na Galata Tower, ale jako, że było już dość późno, a i my byliśmy zmęczeni, to podjęliśmy decyzję, że pojedziemy prosto do Kabataş, a potem do Taksim. Niestety Chewie po drodze przysnął (ogólnie cały dzień chodził nieprzytomny) i przebudził się na przystanku Karaköy. Nie zauważył, że my dalej siedziemy w tramwaju i z niego wyskoczył. Krzyczeliśmy za nim, ale było już za późno – tramwaj ruszył. Turcy zaczęli się śmiać (a oni w komunikacji miejskiej są dość powściągliwi), my także.

W Kabataş przesiedliśmy się na podziemną kolejkę do Taksim. Przypomina to kolejkę na Gubałówkę, tyle, że pod ziemią. Stamtąd skierowaliśmy się do jednego z lokali, w którym odbywało się spotkanie IAESTE. Po drodzę przeszliśmy przez jakąś ulice rozpusty, gdzie z okien nawoływały nas skąpo ubrane kobiety (niektóre o dość męskich rysach ;p). Jedna z pierwszego piętra przesłała mi nawet całusa.

Spotkanie tradycyjnie było niewypałem. Organizował je komitet z Yeditepe i przyszło dwóch studentów z Yeditepe plus my z Yildiza (bo poinformował nas Marcin Sz.) oraz Marcin Sz. i jego grupa z KOÇ, ponieważ on dowiedział się od jakiejś Polki, która mieszka ze studentką z Yeditepe. Gdyby nie przypadek i Marcin nie dowiedziałby się o tym spotkaniu, to byłoby tylko dwóch praktykantów z Yeditepe. Mają „wspaniałą” komunikację.

Po spotkaniu wróciliśmy do domu i położylismy się spać.

18.07.2010 (Niedziela)

Plaża. Plaża i morze – to coś na co Polacy czekają, kiedy przyjeżdżają do Turcji. Cierpiałem na to ja, cierpiał na to Wiktor i cierpiał na to Marcin. Zaraźliwość 100%. Amro kompletnie tego nie rozumiał, ale on plaże ma na codzień i kiedyś w żartach rzuciliśmy, że jak nie plaże to może, by chciał zobaczyć las. Sudańczyk przytaknął.

Marcin powiedział, że podobno w Rumeli Feneri można się spokojnie wykąpać. Umówiliśmy się w Saryier, gdzie zjedliśmy sobie Balık Ekmek i kupiliśmy na drogę drożdżówki i wodę. Po długich poszukiwaniach odpowiedniego autobusu wsiedliśmy do 150 jadącej w kierunku Rumeli Feneri. Przejeżdzaliśmy koło kampusu KOÇ, tak samo jak i samego uniwersytetu. Tradycyjnie, jak to w Turcji teren całkowicie ogrodzony, ochroniarze i wielka brama wjazdowa.

Po prawie pół godziny wysiedliśmy z autobusu. Okolica wyglądała dość nędznie, brudna woda, rozpadające się budynki, stare łódki. Komicznie na tym tle wyglądała nasza banda „turystów” oraz Wiktor ze swoimi płetwami. Na całe szczęście okazało się, że wysiedliśmy po prostu za wcześnie.

Samo Rumeli Feneri też nas nie powaliło – taka mała turecka wioska. W drodze w kierunku morza zatrzymała na Jandarma (Żandarmeria) i poprosiła nas o paszporty. Ja przez ostatnie dwa dni swojego dokumentu nie nosiłem, a powinienem. Jedyną osobą, która miała paszport był Marcin, ale ostatecznie nas puścili, chociaż powinni nas zabrać na najbliższą komendę w celu ustalenia tożsamości. Żandarmeria ma prawo użycia broni, działań antyterrorystycznych i kontroli granicznej.

Rumeli Feneri leży na północno-wchodnim terenie europejskiej części Stambułu – na styku morza Czarnego i Marmara. Mówiąc krótko Morze Marmara to ściek i nie warto się tam kąpać. Ruszyliśmy zatem wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego, szukając miejsca, gdzie natrafilibyśmy na zatoczkę z łagodnymi falami, która nie byłaby zanieczyszczona. Mijaliśmy jakieś krowy i skakiliśmy po kamieniach by ostatecznie dotrzeć do jakiejś skalistej zatoczki, gdzie kąpali się Turcy, co było dobrym znakiem w tej sytuacji.

Zejście nie było łatwe, ale warte wysiłku, ponieważ woda była dość czysta. Maja nie czuła się zbyt komfortowo, ponieważ na plaży byli sami mężczyźni, a żadnej kobiety. Potem z morza zauważyliśmy z Wiktorem, że jakieś kobiety siedziały gdzieś wysoko na skarpie poza widokiem z naszej skalistej plaży. Wiekszość odsłonięte miała wyłącznie oczy.

Woda była ciepła. Ja niestety już nie pamiętam temperatury Adriatyku, więc ciężko mi ją do czegoś porównać, ale Maja, jako Słowenka narzekała, że wolałaby, jakby woda była chłodniejsza, więc to chyba coś znaczy.

Zaskoczył mnie Marcin. Bo w mojej opinii jest człowiekiem, który w każdym sporcie czuje się dobrze, a do strachliwych nie należy. A morza się bał i to było widać, że czuł się niepewnie z perspektywą pływania.

Wraz z Wiktorem, Mają, Marcinem, Chewiem i Keisanem (amerykańskim japończykiem, który później do nas dołączył) spędziliśmy tam praktycznie cały dzień. Mnie troszkę przypiekło w paru miejscach, ale nie jakoś specjalnie.

W drodze na autobus zrobiliśmy trochę zdjęć okolicy. Jedna krowa, to, że Keisan kucnął na jej drodze, by zrobić zdjęcie, potraktowała chyba jako wrogie zachowanie i pogoniła go rogami. Wszyscy uśmialiśmy się trochę z sytuacji, nawet jakaś stara Turczynka siedząca przed domem zaczęła się śmiać.

Ciągle zaskakuje mnie, jak przyjaźnie nastawieni są Turcy do obcokrajowców, których traktują tutaj jak gości. Jedni, którzy w naszym pobliżu robili grilla (i oczywiście parzyli herbatę) poczęstowali Chewiego mięsem i dali mu też dla nas. A przyznam, że było wyborne. Podobnie w Rumeli Feneri jacyś Turcy jadący w kierunku Sariyer zabrali nas za darmo na miejsce autobusem.

W Saryier poszliśmy znów zjeść Balık Ekmek. Po drodze lekko Keisan został lekko trącony przez samochód. Wszyscy się zbulwersowali, ale ja uważam, że to wina Keisana, że nie patrzył się na ten samochód. Tutaj żaden kierowca nie przejmuje się pieszym i trzeba się do tego przyzwyczaić.

19.07.2010 (Poniedziałek)

Poniedziałek był pierwszym dniem w nowym biurze. Muszę przyznać, że prawie wykończone prezentuje się naprawdę okazale. Są tu cztery toalety, kuchnia, pełno miejsca. Jestem po wielkim wrażeniem. Niestety w pracy nie było Internetu, a później w akademiku miałem podobną sytuację, więc nie wrzuciłem żadnej notki, a parę osób mi się o to przypomina ;). W ogóle to po lunchu dopadły mnie boleści brzucha i czułem się wyjątkowo paskudnie - tak, że nie miałem siły wchodzić po schodach. Po powrocie do domu stwierdziłem, że nigdzie się nie ruszam i po kilku wizytach w toalecie położyłem się wcześnie spać.

Pojawiła się też fajna stażyska Yasimin. Strasznie łatwo złapałem z nią kontakt. Pogadałem też trochę z Ahmedem i trochę się naciąłem na rozmowie o alkoholu i piciu alkoholu z kobietami. Myślę, że trochę zdenerwował na mnie i na dziewczyny.

We wtorek miałem się przeprowadzać do Yeditepe i miał mi w tym pomóc Ali, ale nie udało mi się do niego dodzwonić. W środku nocy dostałem wiadomość: „Hey Dariusz.. I am in Macedonia for my internship and I will return at the end of August. So can u please contact Gozde??”. „Uwielbiam” komitet narodowy IAESTE w Stambule…

20.07.2010 – 21.07.2010 (Wtorek – Środa)

We wtorek czułem się trochę lepiej, ale i tak nie wybrałem sie na wycieczkę z Wiktorem i Amro. Zastanawiam się tylko, gdzie Amro był, ponieważ wrócił do akademika o 06.00. Dzisiaj siedzę w pracy i jutro powinienem się wreszcie przeprowadzić do Yeditepe. Yay!

A tak przy okazji Valentina ma w czwartek rozmowę w Comarchu na temat pracy. Trzymam kciuki i ciekaw jestem co z tego wyjdzie.

Istanbul makes me crazy!

2010-07-15T17:34:00.006+03:00

Yahoo twierdzi, że w Stambule pada, Onet uparcie twierdzi, że jest tutaj 29˚ C. Pieprzę takie prognozy – dzisiaj zdycham nawet w klimatyzowanym biurze. Dodatkowo panuje tu okropny rozgardiasz, ponieważ w poniedziałek wszyscy mamy już być w nowym biurze.

Ostatnie kilka dni upłynęło mi przede wszystkim na pracy. Z utęsknieniem czekam na weekend i imprezę powitalną dla wszystkich praktykantów w Stambule (a jest nas około 20 osób). Miała być też zorganizowana wycieczka do Princes’ Islands, ale widzę, że chyba nic z tego nie będzię. Apurva z Indii powiedziała mi, że komitet IAESTE w Turcji jest najgorszy na świecie. Myślę, że jest w tym jakieś ziarno prawdy.

Dopiero teraz widzę, jak wszystko wspaniale jest u nas rozwiązane. Zawsze pomoc praktykantom, organizowanie im czasu itp. itd. traktowałem, jako coś normalnego. Dopiero tutaj zauważyłem, jaki kawał fantastycznej roboty wykonujemy w Krakowie i jakim kontrastem są atrakcje na tegorocznej Akcji Lato. Naprawdę jestem pełen podziwu dla chłopaków i dziewczyn od nas z komitetu, kiedy mogę poczytać na mailu o tym co się dzieje w Polsce. Szacunek ;).

Tutaj nie dość, że praktykanci są rozrzuceni po całym mieście, to tak naprawdę nikt się nami nie opiekuje i wszystko musimy załatwiać sami. Koronnym przykładem było to, jak mnie nikt nie odebrał z lotniska, a mój przypadek nie był odosobniony. Za podobną sytuację można uznać to, że mieliśmy się przed podjęciem pracy zgłosić na policję. Ani ja, ani Wiktor ani Marcin tego dotąd nie zrobiliśmy, bo tego nie da się załatwić na zwykłym posterunku, tylko gdzieś indziej. Gdzie? Tego nawet Turcy nie wiedzą i w gruncie rzeczy to ich średnio obchodzi. Nas też przestało – najwyżej nas deportują ;).

Z moimi przenosinami do akademika jest nie inaczej. Niby ktoś to załatwia, niby to ma być za kilka dni, a czekam już tydzień. Jak przycisnąłem o to Gözde, to stwierdziła, że nic więcej nie może zrobić i żebym odezwał się do Alego. Dzisiaj będę go dręczył, jak wygląda sytuacja.

W poniedziałek wrzucili mi do pokoju Amro – chłopaka z Sudanu. On też jest dobrym przykładem kiepskiej biurokracji w Stambule. Z powodu jakiejś pomyłki w ogóle nie figurował na liście mieszkanców. Dostał klucz do pokoju, mieszkał tutaj, a formalnie go nie było i mógł nie płacić. Sprawa dopiero wyszła na jaw, kiedy chcieli na jego miejsce (w papierach puste) wsadzić jakiegoś Turka. Jakie musiało być ich zaskoczenie, kiedy weszli do pokoju, a tu... Sudańczyk.

Amro jest naprawdę w porządku i ma ogromne poczucie humoru. Jedynym problemem jest to, że pachnie nieszczególnie. Nie wynika to z tego, że się nie myje, czy nie dba o higienę, bo myje się bardzo często i wylewa na siebie tonę perfum. Ale cóż z tego, jak taki ma zapach skóry. Jak mieszkał z Wiktorem, to ja już przed drzwiami byłem w stanie stwierdzić, czy jest w środku. Turków też skręca w jego pobliżu, tak, że zaproponowali mi, że mogę się przenieść w razie czego, ale stwierdziłem, że i tak przeprowadzam się za kilka dni, to dam radę.

Amro jest też mistrzem przechodzenia przez ulicę. Do dzisiaj zastanawiam się po co w Istambule są światła i przejścia dla pieszych, skoro tutaj przechodzi, gdzie się chce i kiedy chce – ważne, żeby przeżyć. Nie ma kar za przejście w niedozwolonym miejscu, bo każde jest dozwolone.

Jak przechodzi Sudańczyk? Wbija się pomiędzy samochody, czasem musi się zatrzymać pomiędzy poszczególnymi pasami ruchu, czasem cofnąć – jak w tej starej grze na pegasusa, gdzie należało przejść królikiem na drugą stronę autostrady. Ja i Wiktor nie mamy odwagi na takie wyczyny – nawet Turcy patrzą się na Amro, jak na szaleńca.

Nie ma się co dziwić – Turcy jeżdża zwykle dość ostro, wymuszają pierwszeństwo i jeżdża na styk. Autobus, którym jeżdzę (500T) często sunie 120km/h (albo i więcej), omija korki jadąć po poboczu, ścina po kilka pasów, zajeżdża drogę innym samochodom i robi wiele innych niebezpiecznych rzeczy, przy niezwykle częstym akompaniamencie klaksonu. Podoba mi się to, ponieważ ma to swój smaczek i podnosi poziom adrenaliny.

Dobrze zobrazować to może wczorajsza sytuacja jaką miał Amro. Także jechał 500T, ale jego kierowca był prawdziwym ‘hardkorem’ – mijał na pełnym gazie samochody stojące w korku, niejednokrotnie prawie doprowadzając do wypadku. To było za dużo nawet dla Turków i jakiś pasażer nie wytrzymał, kazał zatrzymać autobus i po krótkiej wymianie zdań zaczął się bić z kierowcą na środku autostrady. Sprawa rozwiązała się dopiero po pół godziny, kiedy pojawiła się policja i puściła autobus dalej.

Za to w moim autobusie stała duża bezpańska torba. Całą drogę zastanawiałem się czy wybuchnie czy nie.

Mój akademik jest wyjątkowo drogi. Drogie jest też w nim pranie, a wczoraj już musiałem sobie uprać jakieś rzeczy. Żeby wyprać rzeczy trzeba zapłacić za jednorazowe uzycie pralki 5 lirów (10 zł), a że nie ma gdzie rozwiesić mokrych rzeczy, to trzeba jeszcze dopłacić za skorzystanie z suszarki bębnowej (dodatkowy koszt ok. 2-3 lirów). Ja wychodząc z założenia, że już płace kupę kasy, a ‘beş lirası, çok pahalı’ (5 lir – bardzo drogo), stwierdziłem, że upiorę sobie spodnie, majtki i skarpetki w rękach. Największym problemem było jednak to, że nie miałem ani wirówki, ani suszarki, ani żelazka.

Jednak, jak to się mówi: „Potrzeba matką wynalazku” i Guzdek się nie poddał. Uprałem sobie wszystkie rzeczy w rękach. Chociaż z majtkami i skarpetkami nie było jakiś problemów, bo wystarczyło je wykręcić i rozwiesić na rurkach łóżka, to spodnie to dość problematyczna sprawa, ponieważ nie dość, że nie da się ich tak dobrze wykręcić (problem ściekającej wody), to jeszcze istotne jest by rano były wyprasowane.

Chwilę zajęło mi wymyślenie rozwiązania tego problemu. Istotnym elementem było wykorzystanie zdobycznego wieszaka, by umieścić na nim spodnie w pozycji pionowej, w taki sposób aby rano wyglądały na wyprasowane. Mieszkając w Krakowie opatentowałem sposób na takie suszenie podkoszulków, teraz przyszedł czas na spodnie, więc jak opanuję sposób dobrego wieszania koszul, to będę samowystarczalny.

Jedynym problemem pozostała już tylko ściekająca woda. Po znalezieniu odpowiedniego miejsca na powieszenie wieszaka, zdobycznym nożem zmodyfikowałem niezdobyczny 5-litrowy baniak na wodę, aby był zbiorniczkiem na spadające krople. Ta konstrukcja była świetnym przykładem trzeciej zasady dynamiki Newtona – odrywające się od spodni krople wprawiały ubranie w lekki ruch wahadłowy. Na szczęście dewiacje w stosunku do punktu równowagi nie wykraczały poza dobrany przeze mnie margines błędu. Innymi słowy wszystkie normy BHP były spełnione.

Na zdjęciach widoczna jest moja unikatowa konstrukcja, a także moja luksusowa rezydencja, która nie spełniłaby polskich wymogów – zwłaszcza jeśli chodzi o barierki. Osobom o słabszych nerwach odradzam przeglądania zdjęć.

Ja powoli zaczynam mieć dość SUSE Linux Enterprise Server, którego zacięcie się uczę – w ciągu tygodnia przerobiłem ponad 370 stron ;).

Zachęcam do komentowania i zadawania pytań. Z chęcią odpowiem. A już niedługo: „Jak przeżyć w Stambule będąc skąpym krakusem”.

Got ready to rumble...

2010-07-13T11:11:00.000+03:00

Dzisiejsza notka będzie dość długa i bogata w zdjęcia. Przez kilka dni nic się tutaj nie pojawiło, ale spowodowane to było tym, że ostatnie dni było dość intensywne. Zresztą też dość kosztowne, ale cóz... czasem tak bywa ;).

9.07.2010 (Piątek)

Piątek upłynął mi w pracy dość spokojnie. Pan Hakan kazał mi się zająć linuxem, dlatego też po 8 godzin dziennie siedzę nad książką: openSUSE 11.0 and SUSE Linux Enterprise Server Bible. Jak na razie przerobiłem ponad 150 z 800 stron. Uczę się tego twardo, bo dzięki temu czas upływa szybciej, a poza tym zawsze się chciałem tego nauczyć, tylko niestety miałem zawsze zbyt duży deficyt motywacji i samozaparcia.

Tego dnia brakowało miejsc w biurze, dlatego cały dzień spędziłem w ‘meeting roomie’ - z tego powodu zapomnieli mnie wziąć na obiad, ale dziewczyny tutaj o mnie zadbały i zamówiły mi obiad telefonicznie. Proponowały mi jakieś hamburgery i inne rzeczy, ale poprosiłem o coś bardziej tureckiego. Ostatecznie zamówiły mi coś, co przypomina włoskie ravioli, tyle, że jest wypieczone z wierzchu, na tyle mocno, by być suche i chrupiące. Polewają to dodatkowo jakimś sosem, opartym na jogurcie/śmietanie. Przyznam szczerze, że fajnie było spróbować czegoś nowego, ale ani trochę mnie ten posiłek nie powalił.

Wieczorem byliśmy umówieni zarówno z Anetą oraz Apurvą, jak i Marcinem Sz. oraz pozostałymi praktykantami z KOÇ w Taksim. Niestety wszystkie te osoby odwołały spotkanie. Przyznam, że ta Aneta z Macedonii powoli zaczyna mnie wkurzać. Niepierwszy raz sie umawia, a potem w ostatniej chwili jej coś „wypada”.

Skutkiem tego zostaliśmy z Wiktorem w Taksim sami i wybraliśmy się na spacer po okolicy. Dotarliśmy do Beşiktaş, a potem wróciliśmy do akademików. Przyznam się szczerze, że dalej nie potrafię się przyzwyczaić do wojskowych z karabinami, stojących na ufortywikowanych pozycjach.

10.07.2010 (Sobota)

Sobota była dniem bardzo intensywnym. Wstałem rano i po szybkim prysznicu wybrałem się do pobliskiego centrum handlowego, by kupić baterie do mojego aparatu. Te, które ostatnio kupiłem były najtańsze i tak naprawdę pozwoliły mi na zrobienie 30 zdjęć, zanim całkiem się nie rozładowały. Miałem szczęście, ponieważ w tym centrum handlowym na promocji są alkaliczne baterie Varty, które pozwalają na zrobienie kilkuset zdjęć zanim odmówią posłuszeństwa. Kupiłem sobie też dwa banany, które spałaszowałem w drodze powrotnej.

Jak, tylko wróciłem do akademika i wymieniłem baterie w aparacie, wybraliśmy się z Wiktorem do Beşiktaş, skąd na piechotę dotarliśmy do Kabataş. Tam wsiedliśmy w tramwaj i podjechaliśmy kilka przystanków. Prawie musiałem wymusić siłą na Wiktorze, by wysiąść wcześniej, bo chciałem przejść mostem nad Złotym Rogiem (cieśnina łącząca stare miasto z nowym) i obejrzeć kilka rzeczy przed pójściem do pałacu Tokapı.

Z mostu Galata rozwieszonego nad Złotym Rogiem korzysta wiele osób. Co ciekawe przy barierkach zawsze stoi kilkadziesiąt osób z wędkami, próbując swojego szcześcia, aczkolwiek ani razu nie udało mi się zobaczyć, by ktokolwiek coś złowił. Interesujące jest przejście, które mieści się pod mostem, wzdłuż, którego pełno jest restuaracji – głównie rybnych.

Pierwsze kroki skierowaliśmy do dwóch pobliskich meczetów. Oczywiście przed wejściem należy zawsze ściągnąć buty i położyć na specjalniej półeczce przed wejściem. Wnętrza meczetów są wyłożone delikatnymi dywanami, dlatego też chodzenie tam boso, to sama przyjemność. Razem z Wiktorem mogliśmy przejść się okolicznymi, wąskimi uliczkami, pełnymi różnych kramików. Przeciskający się ludzie, feeria barw, magia zapachów – myślę, że tak najłatwiej oddać ten urok.

Po meczetach skierowaliśmy się prosto na Bazar Przypraw, zwany też Egipskim Bazarem - widać, że to miejsce służące do naciągania turystów. Kiedy chciałem, żeby Wiktor zrobił mi zdjęcie od razu dwóch Turków z pobliskiego kramiku, krzyczało: „Czizzzz”. Potem zapytali się skąd jesteśmy i na naszą odpowiedź usłyszeliśmy: „Dzień dobry! Dziękuję!”. Poczęstowali nas tradycyjnymi, tureckimi łakociami. Muszę takie coś kupić zanim wróce do Polski. Proponował nam też zakup herbaty (brown tea, green tea, apple tea, sex tea...), ale nie skusiliśmy się.

Trzeba przyznać, że Turcy są dobrymi sprzedawcami – nawet ja i Wiktor, którzy nie planowaliśmy nic kupić, o mało nie daliśmy się oczarować sprzedawcy. „Can I help you spend your money? You can spend it very well here” – to mówi chyba wszystko.

Niedługo później zadzwonił do mnie Marcin Sz. i umówiliśmy się pod Błękitnym Meczetem. Niestety mieliśmy pecha i nie weszliśmy, ponieważ zaczynała się modlitwa, dlatego też musieliśmy się wybrać w innym kierunku. Planowaliśmy Hagia Sofia, ale jako, że Wiktor już tam był, to ostatecznie skierowaliśmy się do Pałacu Topkapı. W środku znajduje się słynny Harem. Miejsce warte zwiedzenia, aczkolwiek nie jestem pewien, czy warte wydania takich pieniędzy: 20 lirów (wejście do pałacu) + 15 lirów (wejście do Haremu). Daje to w sumie 70 PLN! Podobnie jest z Hagia Sofia, do której wejście kosztuje 20 lirów. Zwiedzających są jednak tłumy, bo jak się już jest w Istambule, to głupio nie zobaczyć.

Po zwiedzaniu wybraliśmy się coś zjeść – Atom Döner + wyciśnięty na moich oczach sok pomarańczowy. Pychota. Kosztowało mnie to niecałe 10 lirów i uznałem, że to niedrogo.

Po posiłku poszliśmy do Błękitnego Meczetu, ale znowu mieliśmy pecha, ponieważ ponownie trafiliśmy na moment modlitwy. Usiedliśmy sobie zatem spokojnie w pobliskim parku, poczekaliśmy na koniec modłów i wreszcie mogliśmy wejść do środka. Zresztą nie nudziło nam się, bo dołączył do nas Amerykanin Peter i było wesoło.

Muszę przyznać, że Błękitny Meczet zrobił na mnie wrażenie. Jest tak samo duży, jak piękny – sułtan jak coś robił, to z rozmachem. Spędziliśmy na wygodnych dywanach przynajmniej pół godziny – w tym czasie mogliśmy narobić tyle zdjęć ile chcieliśmy. Chociaż ja za zdjęcie perełkę uważam, to z panią w stringach (nawet nie wiecie jak musiałem się namęczyć, żeby je zrobić, szczególnie, że jej chłopak coś chyba podejrzewał). Zresztą ochroniarz też zobaczył, co jest grane, podszedł do kobiety i powiedział jej coś po angielsku. Prawdopodobnie coś w stylu: „Kryj dupę” ;).

O 20.00 byliśmy umówieni w Taksim z resztą studentów i dwiema Turczynkami od Marcina. Dołączył do nas też Amro i Tarık (Turek, które do nas zagadał przy Pomniku Republiki). Wszyscy poszliśmy do jakiegoś lokalu, gdzie udało nam się wytargować zniżkę, gdzie za 10 lirów dostawaliśmy duży kieliszek tequilli i 0,7 litra piwa – to tutaj wyjątkowo znośna cena ;).

Po dwóch kolejkach wybraliśmy się na jakąś dyskotekę. Dla Europejczyków może to być lekkim szokiem, ale tutaj przede wszystkim tańczą faceci, a kobiet jest jak na lekarstwo. Rozczarowani opuściliśmy zabawę, a następnie poszliśmy na nargile (fajki wodne). Ja wspomogłem Araba, który zamówił sobie „trochę mocniejszą”. Alkohol i tytoń mocno mnie kopnął.

Ostatecznie do domu wróciłem dopiero o 4.00 rano ;).

11.07.2010 (Niedziela)

Wstałem dopiero o 12.00, a zanim się zebrałem do kupy minęło trochę czasu. Miałem iść do Haga Sofia, ale samemu mi się jakoś nie chciało i zdecydowałem się ostatecznie pojechać z Amro i Wiktorem do azjatyckiej części Stambułu. Zaproponowałem im, abyśmy dotarli do Kadiköy promem z Beşiktaş. Tak też się stało. Pogoda była piękna, dlatego też miejsca na tarasie widokowym dały nam wiele przyjemności. Przyznam, że byłem zaskoczony tym, jak urządzony jest w środku taki prom. Wyściełane siedzenia, sklepik, kelner... Nie spodziewałbym się.

Z Kadiköy zrobiliśmy sobie wycieczkę losowymi drogami w kierunku Bağdad Caddesı – ponoć najciekawszej ulicy po stronie azjatyckiej, ale albo źle trafiliśmy, albo ‘sam-nie-wiem-co’, ponieważ ta ulica niczym szczególnym się nie wyróżniała – ot, jakieś tam sklepy, chodnik, samochody i nic więcej. Zrezygnowani wróciliśmy do Kadiköy i tam zjedliśmy obiad. Ja mam to szczęście, że wyglądam trochę jak Turek, znam parę słów po turecku, a to pozwala zyskać parę groszy przy kasie.

Po obiedzie wybraliśmy się do Saryier – jednej z nadmorskich dzielnic, gdzie Marcin Sz. zrobił rezerwację, byśmy mogli oglądnąć finał Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, pomiędzy Holandią a Hiszpanią. Niestety w lokalu okazało się, że nie sprzedają tam w ogóle piwa. Zaczeliśmy rozmawiać z jedyną osobą, która tam pracowała, a znała angielski, czy nie moglibyśmy czegoś zamówić z karty i przynieść sobie ze sklepu jakieś piwo.

Powiedział nam, że menedżera jeszcze nie ma, a tylko on może wydać na coś takiego zgodę i, że jak przyjdzie to się go zapyta i powie, że jesteśmy przyjaciółmi, bo jesteśmy z KOÇ-u. Wrócił jednak po kilku minutach i powiedział, że menedżer się jednak z pewnością się nie zgodzi, ponieważ lokal stara się o licencję na sprzedaż alkoholu i przez to często pojawiają się kontrole z komisji.

Zasmuceni pogodziliśmy się, że alkoholu nie będzie, ale po 15 minutach pojawił się menedżer i po nakreśleniu mu sytuacji krótko stwierdził, że „Pier***oli tę komisję” (wcale nie trzeba było znać angielskiego by to zrozumieć ;)). Sam też pojechał do sklepu, by nam to piwo kupić i dostaliśmy je ze 5 lirów.

Niestety wracaliśmy dość długo, ponieważ wsiedliśmy do złego autobusu i musieliśmy wracać aż z Taksim. Najbardziej narzekał oczywiście Wiktor (który ma najbliżej do pracy) i stwierdził, że „nigdy już tam nie pojedzie”. Denerwują mnie tacy ludzie.